۱. کیفیت سوالهایی که از خودتان میپرسید، تعیینکنندهٔ کیفیت زندگی شماست.
۲. انسانهای بزرگ، پرسشهای بزرگ و عمیق و کلیدی از خود میپرسند.
۳. تمام پیشرفتهای انسانی، ناشی از این بوده که یک روزی، یک جایی، یک نفر یک پرسش خوبی پرسیده بوده است.
۴. کنجکاوی همان پرسشگری است. کودکان جزو کنجکاوترین انسانها هستند و مدام در حال پرسیدناند: این چیه؟ اون چیه؟… ما هم در کودکی اینگونه بودهایم. برای بازیابی روحیهٔ پرسشگری باید در عین بزرگسالی، از نو کودک شویم.
۵. پرسش، قفلهای ذهن ما را میگشاید.
۶. پرسش، از پاسخ مهمتر است. خیلی وقتها پاسخ یکسانی به معنای تنها پاسخ درست وجود ندارد. «من چگونه میتوانم زندگیام را بهتر کنم؟» پرسشی است که به تعداد انسانهای روی زمین، پاسخ دارد. اما اگر از ابتدا سراغ پرسش نرویم و مدام در پی پاسخهای آماده باشیم، چه بسا به جای رویای خودمان، رویای دیگری یا ــ حتی بدتر از آن ــ کابوس دیگران را زندگی کنیم.
۷. فلسفه یعنی دانایی. یعنی عشق به دانستن. و عشق به دانستن از راه پرسشگری در قلب آدم ایجاد میشود.
۸. پرسیدن یعنی اعتراف به اینکه، به قول سهراب سپهری، «چیزهایی هست، که نمیدانم.» و این شجاعانهترین اعترافی است که هر انسانی میتواند نزد خود بکند.
۹. در آموزش، از هر نوعی و در هر مقطعی، تلاش آموزگار و استاد به جای صرفا پاسخ دادن به پرسشهای دانشپذیران، بیشتر باید معطوف به این باشد که کمک کند آنها، «درست پرسیدن» و «سوالات خوب و کلیدی و عمیق پرسیدن» را بیاموزند.
۱۰. پرسش همان چیزی است که باعث میشود ما ترمز دستی بکشیم، کنار جاده بایستیم، استراحتی کنیم و یک فنجان قهوه یا چای بنوشیم و درباره درستیِ مسیری که داریم طی میکنیم، تامل کنیم.
۱۰+۱. تا زمانی که میپرسیم، راهِ پیشرفتِ ما باز است.
شما چه مواردی را میتوانید به حقایق بالا اضافه کنید؟ اینجا بنویسید.
▫️علیاکبر قزوینی