امروز، اولین روز زمستان، یکم دیماه ۱۴۰۴، من و علی پیش از طلوع آفتاب و در وقت سحر، از خواب بیدار شدیم. همانطور که در یادداشتمان برای شب یلدا نوشته بودیم، دلمان بسته به آن خورشیدِ حقیقی بود و هست که تابشِ او، وابسته به گردش زمین و روزگار نیست و اگر قلبمان را بر نورِ او بگشاییم، همواره بر ما میتابد…
کوچینگ مثل یک سفر است، سفری که ما را از نقطهٔ موجود و وضعیتِ فعلی، به نقطهٔ مطلوب و وضعیتِ دلخواه میبرد. و در این مسیر، کوچ مثل همراهی است که با ظرافت و هنرمندی، و با استفاده از آموزههایی که علمِ کوچینگ در اختیار او قرار داده است، مُراجعِ خودش را راهبری میکند. یکی از دفعاتی که با علی دربارهٔ کوچینگ صحبت میکردیم، او گفت…
امروز که با علی وارد ایستگاه متروی تئاتر شهر شدیم و میخواستیم از گیت بلیتها عبور کنیم، صدای مأمور خوشبرخوردِ ایستگاه را شنیدیم که مرا صدا زد، به گیتی اشاره کرد که خودش جلوی آن ایستاده و باز بود، و یک فرش قرمز هم جلوی آن پهن شده بود. مأمور، واقعاً خوشبرخورد بود و…