گوشی موبایل روی میز بود، و این کتاب ــ که در عکس بالا می‌بینید ــ هم. ناهار را خورده و یک فنجان کاپوچینوی فوریِ نستله درست کرده بودم. بعدازظهر پاییزی بود و هوا روشناییِ ملایمی داشت. همه‌چیز در سکوتی رخوت‌انگیز فرو رفته بود جز ذهن من. پیش از ناهار…
یکی از مهارت‌هایی که به نظرم لازم است هر آدمی در خودش پرورش بدهد و تقویت کند، تواناییِ خوش بودن و لذت بردن از زندگی است فارغ از شرایط بیرونی…
چند روز پیش که عکس بالا را ساخته بودم، تعداد دنبال‌کننده‌های صفحهٔ لینکدین من تازه از ۱۰۰۰ نفر گذشته بود. امروز این تعداد در آستانهٔ رسیدن به ۱۲۰۰ نفر است. اکانت قبلی من دی‌ماه گذشته…
به نظر من هر رسمی باید در بستر فرهنگی خودش اتفاق بیفتد. من شاهد مراسم هالووین در کانادا بوده‌ام؛ چراغانی جلوی خانه‌ها و حضور کدوهای بامزه در همه‌جا و آمدن افراد به خیابان‌ها در شب هالووین با لباس‌های خاص و…
دوست داشتن کورش، کورش کبیر، و پاسداشت روزی مثل امروز به نام او از چه بابت است؟ امروز، هفتم آبان ۱۴۰۵، به این پرسش فکر می‌کردم. به این فکر کردم که شاید این دوست داشتن و پاسداشت…
فصل تازه‌ای در کافه کوچینگ آغاز شده است از جنس بهار، مدت‌هاست… و حالا، زمان آن رسیده که در این فصل بهاری، وب‌سایت کافه کوچینگ بیشتر از همیشه مرکز تولید و نشر محتواهایی باشد از جنس توسعه و تحول…
برای دومین بار، کتاب مردی در تبعید ابدی را تمام کردم؛ داستان زندگیِ ملاصدرای شیرازی را به قلم نادر ابراهیمی. بار نخست، این کتاب را که به توصیهٔ دوستی عزیز خریده بودم، در اواخر دی‌ماه ۱۳۹۹ خواندم و لذت بردم. لذتی چُنان شگرف، که گفتم دست‌کم یک بار دیگر هم باید این کتاب را ــ ورق به ورق ــ بخوانم. چند وقت پیش هم…
در میان ویدیوها و عکس‌هایی که از نمایش‌های اخیر جنسن هوانگ ــ بنیان‌گذار و مدیرعامل انویدیا ــ دیده‌ام، بیشتر از همه از آن روبات‌های کوچولو خوشم آمده است. همان‌هایی که جلوی صحنه ایستاده‌اند و آدم دلش می‌خواهد یکی‌شان را بردارد و با خودش ببرد خانه…
حدود سه ماهی می‌شود که مرتب و پیوسته در صفحهٔ شخصی‌ام در لینکدین می‌نویسم. و فکر کنم حالا وقتش رسیده که ایده‌ای را کلید بزنم که از همان وقتی که اکانت لینکدین قبلی‌ام را داشتم، به ذهنم رسیده بود: راه انداختن ستونی به اسم «لینکدینی‌ها». اینکه زیر این نام و هشتگ، از اهالی لینکدینِ فارسی بنویسم…
امروز در یک گروه تلگرامی دوستانه، این سخنان محمدرضاشاه پهلوی را خواندم که در اسفندماه ۱۳۵۳ بیان شده بود…
احتمالاً مطلع هستید که رییس‌جمهور دیکتاتورمسلکِ ترکیه، یعنی رجب طیب اردوغان که سودای خامِ احیای امپراطوری عثمانی را دارد (زهی خیال باطل!)، در مراسمی تلاش کرد نوروزِ ایرانی را به نام اقوام ترک جا بزند (گویی او نمایندهٔ همهٔ اقوام و ملیت‌های ترک‌زبان است، زهی خیال باطل!) و این آیین کُهنِ ایرانی را به سرقت ببرد (زهی خیالِ باطل!). جالب اینکه این بشر، زیر کلمه‌ای ایستاده بود که همه‌چیزش داد می‌زند فارسی است: نوروز، روزِ نو!
به‌جای جُستن کلیدهایی که هیچ قفلی را باز نمی‌کنند، باید در پی شاه‌کلید بود. شاه‌کلید، کلیدی است که همهٔ قفل‌ها را باز می‌کند. این شاه‌کلید، سه حرف دارد.
در یک گروه دوستانهٔ تلگرامی، یکی از دوستان با ارسال عکس فوق از دفتر ریاست‌جمهوری آمریکا در کاخ سفید، چنین پرسشی را مطرح کرد:
ایلان ماسک چه‌جوری برای بچه‌ش انگيزه ايجاد می‌کنه؟!
مثلاً بهش می‌گه درس بخون تلاش كن كه چی بشه؟!
همين الانش توی اين سن باباش پولدارترين فرد دنياست، و داره توی اتاق كار رئيس‌جمهور آمريكا بازی می‌کنه!
همیشه می‌شود دوباره شروع کرد اگر آدمی در پی رشد و شکوفایی باشد. و برای رشد و شکوفایی، نه دنبال دلیل، که باید در پیِ دل بود. دل، به حقیقتِ غایی جهان متصل است و در این حقیقتِ غایی، هر چیز در حال رشد و تحول است برای تبدیل شدن به نسخهٔ بهتری از خود. این، رازِ کیمیاگری است و اکسیر آن، عشق است. پس آدمی باید عاشق مسیری باشد که در حال طی آن است.
از راه می‌رسد و پشت میز کافه می‌نشیند. قرار است جلسهٔ کوچینگ دیگری را با هم برگزار کنیم. من یک لاته سفارش می‌دهم و او یک شیکِ شکلات. می‌پرسم: «اوضاع چطور است؟»
با این سؤال، گویی دست روی دلش گذاشته‌ام. زبان به گلایه باز می‌کند و از اوضاعی می‌گوید که هیچ‌چیزش گویی مطابق میل او پیش نمی‌رود…