حدود سه ماهی می‌شود که مرتب و پیوسته در صفحهٔ شخصی‌ام در لینکدین می‌نویسم. و فکر کنم حالا وقتش رسیده که ایده‌ای را کلید بزنم که از همان وقتی که اکانت لینکدین قبلی‌ام را داشتم، به ذهنم رسیده بود:
راه انداختن ستونی به اسم «لینکدینی‌ها». اینکه زیر این نام و هشتگ، از اهالی لینکدینِ فارسی بنویسم.
نوشتن از «لینکدینی‌ها»، برای من و از دید خودم، ادای دینی است به این جامعهٔ مجازی کوچک. راهی برای اینکه به خیلی‌ها بگویم: ممنون که هستید، می‌نویسید، و کمک می‌کنید چراغ این شبکهٔ اجتماعی که اغلبِ اوقات هم با ما ایرانی‌ها مهربان نبوده، روشن بماند و محتوای فارسیِ ایرانی هم در آن دیده شود.
آن ماه‌هایی که اینترنت قطع بود، آن‌همه ماهی که اکانت قبلی من از دسترس خارج شده بود و آخرسر هم برنگشت و نهایتاً این اکانت جدید را ساختم، دلم برای این فضا و برای خیلی‌ها تنگ شده بود… در چنین موقعیت‌هایی است که بیشتر از همیشه متوجه می‌شوی با همهٔ بالا و پایین‌های این جامعهٔ مجازی، چقدر بودنِ اینجا، بودن در اینجا و ارتباط‌هایی که شکل می‌گیرد ارزشمند است… 🥹
✻✻✻
اصول خودم برای نوشتن از لینکدینی‌ها، مواردی از این قرارند:
۱. طبیعتاً از «همه» نمی‌نویسم. معیارهایم برای انتخاب، یک جورهایی شخصی و شهودی است؛ اینکه واقعاً دلم بخواهد از کسی بنویسم.
۲. این نوشته‌ها، ترتیب خاصی نخواهد داشت. نه بر مبنای تخصص و سابقهٔ افراد است، نه میزان آشنایی، نه معروفیت و محبوبیت در لینکدین و نه موارد دیگری از این دست. مثل مورد بالا، باید احساس کنم که الان دلم می‌خواهد از این فرد بنویسم.
۳. در این نوشته‌ها، ممکن است تعریف باشد، نقد هم باشد؛ اما «تعارف» قطعاً نیست!
۴. طبیعتاً، سفارش (چه امر و چه نهی) هم در کار نخواهد بود. ممکن است من از کسی بنویسم و تعریفی هم بکنم که دیگری دوست نداشته باشد. ملاک، تشخیصِ خودم است؛ هرچند که کامنت‌ها برای بیان نظرات، باز و پذیرای هر نظری خواهد بود مگر توهین.
۵. ما برای وصل کردن آمدیم … 🥹
▫️علی‌اکبر قزوینی