چند روز پیش که عکس بالا را ساخته بودم، تعداد دنبال‌کننده‌های صفحهٔ لینکدین من تازه از ۱۰۰۰ نفر گذشته بود. امروز این تعداد در آستانهٔ رسیدن به ۱۲۰۰ نفر است.
اکانت قبلی من دی‌ماه گذشته از سوی لینکدین محدود شد و پس از گذار از قطعی‌های ممتدِ اینترنت و مکاتبات مداوم با پشتیبانی لینکدین، برنگشت. دو سه اکانت بعدی هم که خردادماه ساختم، همگی بعد از مدتی کوتاه محدود و بسته شدند.
برای همین وقتی این اکانت جدید را ساختم، اولین درخواستِ کانکشن را برای امیر فخاری فرستادم که دیده بودم برای گرفتن تیک وریفای لینکدین، خدمات ارزشمندی را از طریق شرکت بازارکو ارائه می‌دهد.
وقتی اکانت وریفای شد و آن تیکِ خوشگل کنار اسمم نشست، دیگر خیالم تا حد زیادی راحت شده بود که حالا می‌توانم بدون هراسِ مداوم از محدود شدن اکانت، فعالیت خودم را از نو شروع کنم.
بااین‌حال، فعالیت من تا مدتی فقط به کامنت گذاشتن و ارسال درخواست‌های کانکشن و پذیرفتنِ درخواست‌های ورودی گذشت؛ چون خسته شده بودم از آن‌همه تلاش ممتد و نافرجام برای راه انداختن و فعال نگه داشتنِ اکانت‌های قبلی.
اما نیمهٔ دوم مردادماه، تصمیم گرفتم برای یک ماهِ پیاپی، روزی دست‌کم یک پست ارسال کنم. این کار، در اصل، تعهدی به خودم بود برای نوشتن و نشر مستمر محتوای هدفمند؛ فارغ از اینکه چقدر ایمپرشن و تعامل می‌گیرند.
آن یک ماه، به چهل روز رسید و تا همین امروز ادامه یافته است. یعنی حدود هشتاد روز است که تقریباً هر روز یک مطلب (تولید خودم، نه بازنشر و کپی و…) در صفحه‌ام منتشر کرده‌ام.
و همین روند، موجب شده تعداد دنبال‌کنندگان لینکدین من که تا نیمهٔ مردادماه حدود ۲۰۰ نفر بود، امروز در مرز رسیدن به ۱۲۰۰ نفر باشد.
در تلگرام هرگز با فعالیت مستمرِ ارگانیک، چنین رشدی رخ نمی‌دهد و اینستاگرام هم پلتفرم مناسبی برای نشر محتوای متنی نیست. برای همین، انتخاب فعلی من برای فعالیت در شبکه‌های اجتماعی، همچنان لینکدین است. البته محل اصلی هر یادداشتی که منتشر می‌کنم، وب‌سایت‌های منظومهٔ رسانه‌ای خانهٔ بهار هستند؛ و شبکه‌های اجتماعی و کانال‌های مجازی را برای توزیع محتوا یا نشر اولیهٔ آن، در کنار تعامل با مخاطبان، مورد استفاده قرار می‌دهم.
▫️علی‌اکبر قزوینی