گوشی موبایل روی میز بود، و این کتاب ــ که در عکس بالا می‌بینید ــ هم. ناهار را خورده و یک فنجان کاپوچینوی فوریِ نستله درست کرده بودم. بعدازظهر پاییزی بود و هوا روشناییِ ملایمی داشت. همه‌چیز در سکوتی رخوت‌انگیز فرو رفته بود جز ذهن من. پیش از ناهار…
یکی از مهارت‌هایی که به نظرم لازم است هر آدمی در خودش پرورش بدهد و تقویت کند، تواناییِ خوش بودن و لذت بردن از زندگی است فارغ از شرایط بیرونی…
انسان دربارهٔ معنای زندگی می‌پرسد و می‌خواهد به پاسخ برسد. او زمانی که به زندگی و به این همه طلوع و غروب، کار و فراغت، آمدن و رفتن، و زادن و مردن می‌اندیشد، می‌گوید: «ربّنا ما خلقت هذا باطلا» (خداوندا، تو این‌همه را بیهوده نیافریده‌ای). او «درد»ی را در وجود خود می‌بیند و در پی درمان آن برمی‌آید. همانطور که شاعر می‌فرماید: «مرد را دردی اگر باشد خوش است.»