یکی از مهارت‌هایی که به نظرم لازم است هر آدمی در خودش پرورش بدهد و تقویت کند، تواناییِ خوش بودن و لذت بردن از زندگی است فارغ از شرایط بیرونی.
مشخصاً این امر، به معنای نادیده گرفتن و انکار شرایط بد نیست. ولی ما همیشه دو انتخاب داریم.
انتخاب اول این است که آزار بیرونی را به رنج درونی تبدیل کنیم و بیشتر اذیت شویم؛ یا اینکه دست به انتخاب دوم بزنیم و راهی برای خوش بودن علی‌رغم وضعیت بیرونی پیدا کنیم، حتی اگر به‌سادگیِ نوشیدن فنجانی چای، دیدار و گفت‌وگو با دوستی عزیز، خواندن چند صفحه کتاب یا گوش کردن به کتابی صوتی، پیاده‌روی و تماشای گربه‌ها و… باشد.
و اگر تلاش کنیم که به این رویکرد دوم پای‌بند بمانیم، کم‌کم تبدیل به عادت و جزو طبیعت ثانویهٔ ما خواهد شد؛ یعنی به جایی خواهیم رسید که عموماً خودکار یا با کمترین تلاش، در هر شرایطی راهی برای خوش بودن و لذت بردن از زندگی خواهیم یافت 🥹
▫️علی‌اکبر قزوینی