گوشی موبایل روی میز بود، و این کتاب ــ که در عکس بالا می‌بینید ــ هم. ناهار را خورده و یک فنجان کاپوچینوی فوریِ نستله درست کرده بودم. بعدازظهر پاییزی بود و هوا روشناییِ ملایمی داشت. همه‌چیز در سکوتی رخوت‌انگیز فرو رفته بود جز ذهن من. پیش از ناهار…
یکی از مهارت‌هایی که به نظرم لازم است هر آدمی در خودش پرورش بدهد و تقویت کند، تواناییِ خوش بودن و لذت بردن از زندگی است فارغ از شرایط بیرونی…
برای دومین بار، کتاب مردی در تبعید ابدی را تمام کردم؛ داستان زندگیِ ملاصدرای شیرازی را به قلم نادر ابراهیمی. بار نخست، این کتاب را که به توصیهٔ دوستی عزیز خریده بودم، در اواخر دی‌ماه ۱۳۹۹ خواندم و لذت بردم. لذتی چُنان شگرف، که گفتم دست‌کم یک بار دیگر هم باید این کتاب را ــ ورق به ورق ــ بخوانم. چند وقت پیش هم…
انسان دربارهٔ معنای زندگی می‌پرسد و می‌خواهد به پاسخ برسد. او زمانی که به زندگی و به این همه طلوع و غروب، کار و فراغت، آمدن و رفتن، و زادن و مردن می‌اندیشد، می‌گوید: «ربّنا ما خلقت هذا باطلا» (خداوندا، تو این‌همه را بیهوده نیافریده‌ای). او «درد»ی را در وجود خود می‌بیند و در پی درمان آن برمی‌آید. همانطور که شاعر می‌فرماید: «مرد را دردی اگر باشد خوش است.»