گوشی موبایل روی میز بود، و این کتاب ــ که در عکس بالا می‌بینید ــ هم.
ناهار را خورده و یک فنجان کاپوچینوی فوریِ نستله درست کرده بودم. بعدازظهر پاییزی بود و هوا روشناییِ ملایمی داشت. همه‌چیز در سکوتی رخوت‌انگیز فرو رفته بود جز ذهن من.
پیش از ناهار، دو ساعتی را به گردش در لینکدین گذرانده بودم. و هوای شبکه‌های اجتماعی و کلاً فضای وب و «اسکرین» طوری است که ذهن را متکثّر و شلوغ می‌کند نه یکپارچه و آرام.
فنجان کاپوچینو را که روی میز گذاشتم، آن ذهنِ شلوغ همچنان می‌خواست دست مرا به سمت گوشی ببرد. وسوسه‌گونه درِ گوشم می‌گفت: «فقط چند لحظه چک می‌کنی و می‌گذاری‌اش کنار!»
اما می‌دانستم که مثل همیشه، دروغ می‌گوید. برداشتنِ گوشی و چک کردن لینکدین برای لحظاتی کوتاه همان، و ساعتی (یا شاید ساعاتی) بعد برخاستن از پای آن هم همان!
ذهنم آرام نبود و خواندنِ کتاب، مخصوصاً این کتاب که پر از اسامیِ ناآشنا و روایت‌های متعددی است که برای فهم آنها باید تمرکز داشت، تلاش زیادی می‌طلبید. اما توسعه و تحولِ فردی دقیقاً در چنین مواقعی رخ می‌دهند؛ اینکه بین کار آسوده و کم‌بازده، و کار دشوار اما مؤثر، دومی را انتخاب کنی.
کتاب را برداشتم و شروع به خواندن فصل جدید کردم. فصل قبلی را چند روز پیش خوانده و لذت برده بودم. شروع فصل تازه اما ضرباهنگ کُندی داشت و چند بار وسوسه شدم که کتاب را کنار بگذارم و گوشی را دست بگیرم.
اما ــ با این ترفند که به ذهنم گفتم حالا یک پاراگراف دیگر هم بخوان و بعد اگر خواستی، کتاب را ببند ــ توانستم بر آن میلِ مخرّب غلبه کنم و پس از چند صفحه پیش رفتن، کارِ خواندنِ کتاب روی غلتک افتاد و تا آخر این فصل پیش رفتم.
بعد از خواندن، وقتی کتاب را روی میز گذاشتم و ته‌طعم کاپوچینویی را که حین مطالعه نوشیده بودم زیر زبانم مزه‌مزه کردم، دیدم که ذهنم چقدر آرام‌تر و حالم چقدر خوش‌تر شده است. حس یکپارچگی و سکوت درونی، دوباره برگشته بود.
فکر کردم حالا وقت آن است گوشی را بردارم و روایتِ همین لحظات دلپذیر و این پیروزی ساده بر «خودم» را، ابتدا برای خودم و بعد برای شما، بنویسم و منتشر کنم.1 😋
▫️علی‌اکبر قزوینی